مهتایی که «ساده مثل آب» بود...
صفحه نخست   ::   آرشیو  ::   تماس با من   
 
یلدا

 

 یلدای دیگری گذشت،

   دور هم جمع شدیم برای جشن و سرور و شادی،

به بهانهٔ پاس داشتن این تحویل که پیروزی روشنایی بر تاریکیست،

                                       که آغاز ظفرمندی روز بر شب است...

مسافر،

    گاه شادی ما برای ظفرمندی فجر دلمان بر تاریکی‌ و غضب روحمان کی‌ می‌رسد؟

                                                                       شاید یلدای دیگر....

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٩/۱٠/۱ - مهتا |لینک به نوشته

من و دل

 

 من به آن حضرت ناز
یک تبسم یک نیاز
تحفتی آوردم
با دو چشم غماز
این نبود از سر یک سوز و گداز
که به جانم آورد
این دل مغرور بی آواز
که اگر تو نروی
خود کنم عقدهٔ این مساله باز....

 

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٧/۱٠/۱٥ - مهتا |لینک به نوشته

یکی از همان روزها...

امروزیکی از همان روزهای آبی است

از همان روزهای کفن پوشیدن یاس

از همان روزهای آشتی سنگ با شیشه

 از همان روزهای نا تمام ماندن فریاد در گلو

 از همان روزهای با طراوت بهاری

از همان روزهای ممتد بی انتها

از همان روزهای سکرآور

از همان روزهای فراموشی

از همان روزهای هر لحظه شکفتن تو

از همان روزهای فنا و نیستی من

از همان روزهای ....

چه اهمیتی دارد؟

 هرچه هست ٬ امروزیکی از همان روزهای آبی است.....


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٧/٢/۱٧ - مهتا |لینک به نوشته

تنفر

سلام!

هیچ وقت شده با یکی دوست بوده باشید ولی بعدش طرف نخواد سر به تنتون باشه؟؟؟؟؟

این کاملا"پذیرفته است که آدم نتونه یا نخواد تا آخر عمرش با یکی همسفر باشه ولی من جریان تنفر بعد از دوستی رو نمی فهمم!!!!

The question is that: 

how much does he/she hate you????????

من سعی میکنم همیشه بخندم حتی در بدترین شرایط! ولی تنفر آدما ضعفیه که متأسفانه نمیشه بهش خندید!!! 

How much can I put effort to remove this hatred???...

 

 

 

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٧/٢/۱ - مهتا |لینک به نوشته

من و این گذرگاه

 چند وقتی بود که دلم می خواست دوباره بیام اینجا؛به برکت فصل جدیدی که تو زندگیم رقم خورد .

توی یکی از پست های قبلی نوشته بودم که دارم بر می گردم ولی ته دلم یکی بود که می گفت : بر نمی گردی ! ، منم تلاش خودمو کردم و در عین ناباوری فرصت دیگه ای بهم داده شد. فعلا که هستم تا بعدش که دوباره چه فصل دیگه ای رقم بخوره.

 

ولی توی همین روزای سخت اتفاقات جالب، تلخ،شیرین و عمیقی رخ داد که بازم به من یادآوری میشد که : جوجه، تو هنوز اندر خم یک کوچه ای!

راستی چرا آدم همش باید دنبال زندگیش و ساختنش هی بدووه ؟

توی همین شرایط سخت مالی و عاطفی من، خیلی ها دور وبرم بودند که کارها و برنامه هاشون خیلی راحت تر از آنچه که بشه تصور کرد ردیف میشد! نمیدونم یه حالت دعوا با خدا داشتم که این چه وضعشه ؟!

نمیخوام از خودم بگم ولی کسانی که منو میشناسن میدونن که در نهایت مشکلاتم  بازم یک قسمتی برای اطرافیانم دارم و تو فکر تک تکشون هستم و تا جایی که بتونم کمک میکنم. حتی به قیمت گذشتن از خود!

و چقدر سخت بود جایی که من فقط توقع یک حس تایید از اطرافیانم داشتم که مهتـــا هنوز جایگاه قبل رو داره، ولی افسوس که براورده نشد هیچ ، بلکه حس بیرون از دایره بودن رو  هم بهم تلقین میکردند!

بازم اشتباه من که چشم امیدم به سوی انسان خاکی بود ، دلم شکست؛ ولی باز هم " او " به داد من رسید که :

                نزد من بیا، فقط من،

                              که تنها و تنها من به تو آرامی خواهم بخشید .

 

الان فقط یک حس محبت به اطرافیانم دارم و با دیو نامهریانی درونم سخت در تلاشم که بر من چیره نشه و نکنه که دلم از اونا برگرده ، ولی دیگه هیچ توقعی ازشون ندارم ، هیچ توقعی ، حتی لبخند!

 

این دنیا ، گذر زمان ، بازی های روزگار یا غربت ، نمیدونم کدومشون مسئول هستن ، ولی می بینم هرچیزی که هست  داره بد بلایی سر ما میاره! به جایی می رسیم که فقط حسابگر میشیم که چه جایی برامون سود داره و چه جایی ضرر؛با کی سلام علیک داشته باشیم نفعش بیشتره و  هزاران دو دوتا  چهار تای دیگه ! که رسما دلمون باید دکونشو تخته کنه بره !

 

ولی من نمیتونم و نمیخوام ،

                                نمیتوان و نباید

                                      که این بلا سر من بیاد ،

                                                    نه به نیروی خودم ، بلکه با کمک او که گفت:

 

ایمـــــان  ،  امیـــــد  و محبــــت  

                                          سه چیز ماندگار 

                                                              و از همه بزرگتر  محبت  است که می ماند !

 

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٦/٤/٢٠ - مهتا |لینک به نوشته

من و تو و این زندگی

حرمت اعتبار خودرا هرگز در میدان مقایسه ی خویش با دیگران مشکن 
                                                                        

                                                                            که ما هر یک یگانه ایم 
                                           

                                                                                       موجودی بی نظیر و بی تشابه .

و آرمان های خویش را به مقیاس معیارهای دیگران بنیاد مکن 
                      

                                            تنها تو می دانی که "بهترین" در زندگانیت چگونه معنا می شود.


از کنار آنچه باقلب تو نزدیک است
               

                                      آسان مگذر
       

                                          بر آنها چنگ در انداز ، آنچنانکه بر زندگی خویش
 

                                                 که بی حضور آنان ، زندگی مفهوم خود را از دست می دهد.

با دم زدن در هوای گذشته و نگرانی فرداهای نیامده

                                      زندگی را مگذار که از لابلای انگشتانت فرو لغزد و آسان هدر شود.

هر روز همان روز را زندگی کن و بدینسان تمامی عمر را به کمال زیسته ای

                                     و هرگز امید را از کف مده آنگاه که چیز دیگری برای دادن در کف داری.

همه چیز در آن لحظه ای به پایان می رسد که قدم های تو باز می ایستد

            و هراسی به خود راه مده از پذیرفتن این حقیقت که هنوز پله ای تا کمال فاصله باشد.

تنها پیوند میان ما خط نازک همین فاصله است

                         برخیز و بی هراس خطر کن ، درهرفرصتی بیاویز

                                وهم بدین سان است که به مفهوم "شجاعت" دست خواهی یافت.

آنگاه که بگویی دیگر نخواهمش یافت

                                          عشق را از زندگی خویش رانده ای

                        عشق چنان است که هر چه بیشتر ارزانی داری سرشارتر شود

                                                   و هرگاه که آن راتنگ در مشت گیری آسانتر از کف رود

                                                                                                     پروازش ده تا پایدار بماند

رؤیاهایت را فرومگذار که بی آنان زندگانی را امیدی نیست

                                                                        و بی امید زندگی را آهنگی نباشد

از روزهایت شتابان گذر مکن

                  که در التهاب این شتاب نه تنها نقطه ی سرآغاز خویش

                                                               که حتی سرمنزل مقصود را گم کنی

زندگی مسابقه نیست ، زندگی یک سفر است

                                 و تو آن مسافری باش که در هرگامش

                                                           ترنم خوش لحظه ها جاری است......

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٦/۳/۱ - مهتا |لینک به نوشته

مرد تنها

... و مرد تنها بود

       با تمام ابهت خویش

            با سلحشوریش که

                   عطیه ای از خورشید بود

                              و غرورش که مسحی از باد

                                  صلابتش که نشانی از کوه داشت

                                          و بی کرانگی اش که دریا به او بخشیده بود

آری مرد تنها بود

                    و میرفت

                            با سری افراشته که بیابد خویشتن خویش را

و تنها وحشت جواب یک سوال است 

                     که مرا همیشه از پرسیدن محذور می دارد

 که مرد درون تنهایی خویش به چه می نگریست؛ چرا که جای خالی دلش با هیچ پر بود...


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٥/۱٢/٤ - مهتا |لینک به نوشته

پنجره

در شهر ما خیا بانی است؛ در خیابان ما کوچه ای است؛ در کوچه ما بن بستی است و در بن بست من خانه ای است که متعلق به من است و من در آن بیغوله منزل دارم.

 خانه مرا٬ پنجره ای است که رو به بیرون باز میشود؛ حصاری کلفت دارد و در این سوی آن پرده ای ضخیم خودش را به رخ می کشد.

 به ندرت بازش میکنم. تا چند وقت پیش هیچ حصاری نداشت ولی مدام با سنگ شیشه هایش را می شکستند. شاید که هدفی راحت بود و معمولا شکستن چیزهای خوب و قابل دسترس برای افرادی دلچسب و خوشایند....

از اینروست که برایش حصاری ساخته ام

                      به ضخامت فاصله ها و به تاریکی آسمان دل بعضی ها!

 

نه !

 نه آسمان دل بعضی ها٬ چرا که آسمان مکانی رفیع است و تاریکی هیچگاه به اوج نخواهد رسید؛ این مائیم که ممکن است چشمانمان آسمان رابا نقاب ابرها سیاه بیند.

پس بگوئیم به تاریکی دل مرداب!

نه!

این را هم نمی توان گفت٬ چراکه مرداب دلش تاریک نیست٬ رخش تاریک است و تاریکی رخساره  دلیلی بر تاریکی دل نیست.

                                 پس بهتر است بگوئیم به تاریکی خود حصار....

سخن از چه میگفتیم ؟

از پنجره ای بود که در بن بست من قرار داشت. در این بن بست روبروی پنجره من فقط وفقط یک پنجره بود

                        محصور در دیوار خانه ای.

 قبل از کشیدن حصار بر روی پنجره ام٬ گاه و بیگاه آن را میدیدم که باز است؛ ولی هربار پس از شکستن شیشه پنجره ام بسته میشد و سپس دیگر هیچ!

                                                    و دوباره گشایش پنجره و شکستن شیشه و ....

این ادامه داشت تا آنکه دریافتم در این بن بست کسی از بیرون  نمی آید که شیشه پنجره مرا بشکند؛ پس سنگ اندازان از پنجره روبروئی هستند و دریغ و دریغ و صد دریغ که من به آن پنجره همچون دروازه گشایش قلوب مینگریستم!

تا اینکه چندی پیش٬ زمانی نه چندان دور حصار پنجره ام را کنار زدم٬ یعنی سعی کردم٬ بسیار بسیار سعی کردم

 شاید بتوانم از پنجره ام قرص کامل ماهی را ببینم٬

                                   خیابان خلوت سرشار از شمشادی را٬

                                                                            بلوط پیری را٬

شاید بتوانم ریه ام را از هوای تازه ای پر کنم٬

                             بوی نم خاکی را استنشاق کنم٬

                                   شبنمی را بر روی گلبرگی ببینم٬

                                    و یا حتی  قاصدکی تکیه داده به کنج دیوار را.....

 اما

به جای اینهمه٬ پنجره باز روبروئی مقابل چشمانم بود !...! باور کردنی نبود! دیر زمانی بود که کسی در آنجا سکنی نگزیده بود!

 

ابتدا حیرت و سپس شادی تمامی وجودم را فرا گرفت

 ولی دیری نپائید خاطره تکه شیشه های شکسته شده جلوی چشمانم می رقصیدند!!!

آنگاه شک و تردید به سراغم آمد.

من

دوباره پرده را کشیدم  ولی حصار را نینداختم٬ به امید آنکه بفهمم در ورای این دیوار و پنجره چه میگذرد.ولی آنچه تا بحال نصیب من شده فقط فضائی است که از پنجره دیده میشود.

                        نه!

                             من نمیتوانم خود را به این فضای محدود راضی کنم!

میدانم که در درون خانه حوضی است و در درون حوض ماهیان بسیار... سیاه٬سفید٬ قرمز٬ طلائی و درون دل یکی از ماهیها٬ کلید صندوقچه گنجی قدیمی و با ارزش نهفته است٬ اما من نمیدانم درون دل کدام ماهی!

 ولی باید بیابمش! برای اجتناب از شکستی دیگر باید صندوقچه را بگشایم و ببینم درونش سنگ است یا شیشه؟ گفته اند میتوان و باید ٬ولی نمی دانم که میتوانم یا نه ؟

برای دخول به خانه کلیدی ندارم باید صاحبخانه خود در را برویم بگشاید واگر بخت با من و او مهربان باشد مرا به داخل راه دهد!

تو میگوئی

اگر به در خانه اش بروم و بگویم

       صاحب پنجره روبروئی با پرده های ضخیم هستم در را باز خواهد کرد؟!؟!؟!

      

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٥/٥/۱٦ - مهتا |لینک به نوشته

شانس

در زمانهای قدیم  پادشاهی برای اینکه عکس العمل مردم را ببیند  تخته سنگ بزرگی را در وسط جاده قرار داد و خودش را در جایی مخفی کرد . بعضی از بازرگانان و ندیمان ثروتمند  پادشاه بی تفاوت از کنار تخته سنگ می گذشتند .

بسیاری هم غرولند می کردند که این چه شهری است که نظم ندارد و یا حاکم این شهر عجب مرد بی عرضه ای است  و ...

با وجود این هیچ کس تخته سنگ را از وسط بر نمی داشت . نزدیک غروب ، یک روستائی که پشتش بار میوه و سبزیجات بود ، نزدیک سنگ شد ، بارهایش را زمین گذاشت و با هر زحمتی بود تخته سنگ را از وسط جاده برداشت و آن را کناری قرار داد .

ناگهان کیسه ای را دید که زیر تخته سنگ قرار داده شده بود ، کیسه را باز کرد و داخل آن سکه های طلا و یک یاد داشت پیدا کرد . پادشاه در آن یاد داشت نوشته بود :


هر سد و مانعی می تواند یک شانس برای تغییر زندگی انسان باشد .

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٤/٩/٢٢ - مهتا |لینک به نوشته

هيچ معلــــوم هست تو كجائــــی؟؟؟

سلام!

هيچ معلوم هست تو كجائی؟ با من قهـــری؟ بچه كه زدن نـــداره! يـه بار مرد و مردونه بيا وايسا جلوم و بگو:

ديگه دوست ندارم! ديگه نمی خوامت! ديگه هم نمی خوام بيائی دنبالم و هی صدام كنی! برو و دست از سرم بـــــردار!

 چيه؟!؟!؟! خيلی سخته؟ دلت نميـــاد؟تــو كه همينجوريش داری پــدر منو درمياری! اگه بيائی صاف تو چشام نگاه كنی و بهم بگی؛ منم اون موقع تكليف خودمو می دونم! ميرم دنبال كارو زندگيم! ميرم مال يكی ديگه ميشم! به تو هم ديگه ربطی نداره كه كی!

 اگه خيلی برات مهمه؛ اگه دلت نمی خواد برم پيش يكی ديگه؛ اگه هنوز دوستم داری؛ پس يك كاری بكن! يه نگاه؛ يه نگاه كوچـــولــو و يواشكی از طرف تـــوبرام كافيه كه ديوونـــه ام كنه! می دونی كه! دفعه اولم نيست كه دارم منتتو ميكشم! ميدونم كه دفعه آخرم هم نيست!

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم

                                                     آدم آورد در ايــــن ديــــر خـــــراب آبـــــادم

آخه ميگی  من چيكار كنم؟!؟!؟ داد بـــزنم؟!؟!؟! مگه نـــزدم؟ مگه همه نمی دونن كه من چه جوری دوست دارم! ولی تو چی؟ من تا كی بايد منتظر باشم؟ مگه خودت هميشه نمی گفتی: تو يه قــــدم بيا؛ مـــن صد قدم؟؟؟ پس چرا قدمات اينجوری شدن؟ نمی خوای بيائی؟ بـــريـــدی؟ 

چيه؟!؟!؟ بــا يه آدم مثل من؛ تا كردن خيلی سخته؛ نه؟ خودم هم ميدونم! به خاطر همينه كه از همه بريدم و اومدم سراغ تـــو! اونوقت تو هم با من اينجوری .....! چی بهت بگم؟

خودت بگــو چه جوری صدات كنم كه بيائی پيشم؟ نگی كه من هميشه پيشتم كه كلامون ميره تو هم!!! من ميخوام حست كنم؛ ميفهمی ؟ ميخوام دستام تو دستات بــاشه وقتی دارم رو اين زمين راه ميرم!‌

 به اسم آدما قسمت نميدم ؛ چون اعتقادی به آدما ندارم ٬

 من تــو رو به رحــمانيتت

                          به بزرگيــت

                                    بـه مـحبتــت

                                             قسمت ميدم كه دوباره منو از روح خودت پر كن !

 من منتظـــرم؛ با آغوشی بــــاز

                                         در انتظـــار روح پــــر بركتت

                                                                        ای مهربـانتـــرين مهربـانـــان!


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/۸/٢٦ - مهتا |لینک به نوشته

شيخ صنعانی دگـــــــر

 دوباره قلم می خواهد نقش آفرينی كنــــد٬  گويا شوری او را در بر گرفته!

                                                                                          نمی دانم چــرا !

بـــا اينــكه می دانـــد ديگر هيچ چيز نمانـــــده٬ همه چيز بايــد محو شود٬ بايـد بميــرد!

ولـی نمی خواهد؛ نمی خواهد باور كند كه ديگر قرار نيست برای يگانه مخاطبش بنويسد!

 خدای مـن! آخر او چه ميداند؟؟؟

او كه انسان نيست! از دسيسه ها خبر ندارد! 

 از ابتدای طلوع خورشيد عمرش فقط سپيدی كاغذها را ديده نه چيز ديگر

                                                        فقط صداقتشان را ديده نه چيز ديگر

                                 شايد واژه های نا..... و بی.... در قاموسش نمی گنجند.

                                                                                                 نمی دانم !

 ولی در هر حال٬ ديگر نبايد بنويسد٬ حتی اگر به قيمت جانش تمام شود!

 قلم دارد ميميـــــرد

            در حال احتضـــــار است

                        شايد اين آخرين نفسهايش باشـــد

                              با من سر ناسازگاری دارد و روی خوش نشان نمی دهد!

خدای من! كی ميخواهد باور كندكه انسان

                                               ستمگــــر است؛

                                                         عصيانگـــر است؛

                                                                    طغيانگـــر است؛

                                                                                            نمی دانم!

 شايد هيچگاه باور نكنـد٬ پس من بايد به او بگويم!

 بميــــر؛ بميــــر؛  ولی نه حكايت آن فنا كه می گويد:

                                       بميــــريد؛ بميــــريد٬  از اين عشـــق بميريــــد!

 نــــه! بايد سرش بريـــده شود٬ نـــه اينكه بر دار رود!

 يـــــار و دار با يكديگر عجيننــــــد

                                        اگر ياری نباشد ٬حرمت دار نيز نگاه داشته نمی شـود.

قلم بميــــر٬ بميـــــر!

                از اين خفــــت بميــــــر!

                                    از اين ذلــــت بميـــــر!

بميـــــر تا ندانــی در دنيای خاكيان چه میگذرد!

  بميـــــر تا ندانی كه اينجا بيدهای مجنون را سر ميبرند!

    بميـــــر  تا ندانی مردمان چه بر سر مردمان ديگر می آورند!

      بميـــــر  تا ندانی كه ديگر آيينه ای نيست شعله شمعی نيست!

          بميـــــر تا ندانی ابرهای سياه روی قرص كامل ماه را می پوشانند!

             بميـــــر تا ندانی كه ديگر اقاقياها سايه هايشان را به كسی نمی بخشند!

 

بميـــــر تا نــــدانی كه هوای دهكده هم آلوده است!

 بميـــــر تا ندانی كه ديگر نمی شود زير شب بوئی استراحت كرد!

  بميـــــر تا ندانی كه ديگر رقت قلبی وجود ندارد تا تو قطره اشكی ببينی!

    بميـــــر تا ندانی كه ديگر هيچ خيابانی خلوت نيست تا در آن شمشاد بكارند!

      بميـــــر تا ندانی كه سرمای دل خاكيان تمامی سروهای تبريزی ؛

                                                         تمامی بلـوط های پير را خشكانيده است!

             بميـــــر تا ندانی كه ديگر هيچ صورتی لبخند صادقانه ای بر لب نــدارد!

خــــدای من؛ چه می گويـم؟!؟!

همانطور كه با يك گل بهــــار نمی شود؛ با افتادن يك برگ هم خزان نمی آيد٬

                  گرچه دل پهناور زمين طاقت افتادن حتی يك برگ هم نـــدارد٬ بگذريـــم! 

اگر كسی يگانگی نكـــرد٬ دليل بر  بيگانگی همه نيست

                                                             هرچند فاصله فقط يك حرف باشـــد.

نـــه! هنوز هستند كسانی كه يك آيينه انــد؛ يك بيد مجنوننــد؛

       يك خيابان خلوت سرشار از شمشادند؛ و يك دوستنــد ٬به معنی واقعی كلمه!  

اما مــــردن تو از خفت ديگری است؛ 

از اينكه حال ميدانــــی

        تمامی آنچه را كه از تعهـــد از او شنيدی همه پوچ و دروغ بوده انــد !

از اينكه حال ميدانــــی

         با تو والا؛ با تو صــــادق؛ با توپاك٬ چه بازی كثيفی را انجام داده انــد !

از اينكه حال فهميدی

           چه موجـــــودی را به درون كلبه ات دعوت كــــردی!

از اينكه حال فهميدی

            می خواستند كه با انتظار بيهوده از تو يك تنديس بی روح بسازنــد!

و از اينكه فهميدی

 در تمامی اين مدت چشمان نا محرمی بر رقص تــــو؛

                                                               بـــر سماع قلم؛

                                                                          شاهد بوده است !

بميــــر٬ بميـــــر!

               از اين خفــــت بميــــــر!

                                    از اين ذلــــت بميـــــر!

 

**************************************************************

چند نكته:

۱) اين متنو به رايــا تقديم می كنم به خاطر قلم قوی و پر احساسش !

۲) استعارات و تشبيهات استفاده شده در اين متن به يكی از نوشته های قبليم تحت عنوان *دوست* بر می گرده ٬ اونم بخونيد بد نيست !


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/۸/۱٥ - مهتا |لینک به نوشته

انتظـــــــار

نمی دانم تو در چه حالی ؟

اما اينجا من؛  روزهـــــا؛  ساعتهــا؛ دقيقــه ها؛ ثانيـــــــه ها؛

                                                                     و حتـــی لحظه ها را ميشمارم!

 اعداد ديگر كفافشان را نمی دهـــد .

                                                زمان به كندی ميگــــذرد.

 نمی دانم چرا عقــــربه ها با من سر لج دارند و

           برای يكدور چرخيدن از زمين تا آسمان كشور دل ناز می كنند.

                                                                               چقدر طولانـــــــــــی! 

 كی شب می شود؟         دوبــاره كی شب می شود؟               پسين فـــردا؟

                فردا كی می آيــد؟                     پس فردا كی می آيد؟

                       اين هفته كی تمام می شود؟ اين ماه؟ اين فصل؟

تمامی اينها سؤالاتی است كه در اتاقك زير شيروانی خانه كالبد من بالا و پائين ميروند و به راستی آرام را از من باز ستانيده انـــد.

تــا اين زمان انتظـــار برايم تنها كلمه ای بود٬ بدون هيچ معنا و مفهومی.

                                 فقط می دانستم آن را چگونه می نويسنـــــد٬  همين و بس!

 ولی حال كه جست و خيز سؤالات نزديك است اتاقك زير شيروانـــی كالبدم را ويران كند٬

از خود ميپرسم:  نكنـــد٬ 

        نكنـــد اين واژه انتظــــار است كه می خواهد خود را بدين سبك معرفی كند؟؟؟

 شايد دير زمانی است كه در قاموس من مهجور مانده ؛ مورد بی اعتنائی واقع شده و

 حال تمامی عزم خود را جـــزم كرده كه خود را به من بنمايانــــد!

 نمی دانم! 

 

 انتظـــار؛ انتظـــار؛ انتظــــار؛

         گوئی هر شش حرفش با من يكدنيا سخن دارند:

 

گاه می گوينــــد:

 انتظــــــار

ابـــديت نـــگـــــاه تــمنـــــائی است

 

                 كه به  ظلمــــات اضطــــراب

          

                     برای يافتن روزنه ای دوخته شده است.  

 

 گاه می گوينـــد:

 

  انتظـــار

 

  افســانه نــــاگفته تـــنــــديسی است

 

            كه از ظلـــم معشوق خـــويش فقط

 

        با اعطـــای سردی نگاه روشنش شكايت می كند.

 

و گاه می گوينــد:

 انتظـــــار

  احساس  نـشـــاط  تــازه ای است

                        كه با ظــــرافت تمام تــــو را

                                      به  اعتـــراف رازی مجبور می كنــد؛

                                   رازی كه شايد تا بحال خود از آن غافل بوده ای؛

                                                                                             راز عشـــق!   

  نمی دانم !

ولی در هر حال انتظار برای من يك چيز است:

                                                        صبر كردن تا هنگاميكه *تـــو* باز گردی!

حال اين ابديت نگاه تمنا است؛ افسانه نا گفته تنديس است ٬يا احساس نشاط تازه؛

 من نميدانم!

فقط می خواهم تو باز گردی

 

تــــا در آغوشت آرامش يابم

                            تا ابــــــديت؛

                                         بسان يك تنـــديس!

 

  


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٧/۱۳ - مهتا |لینک به نوشته

پـــــــــری

سلام!

زن از دنده مرد آفريده شد

   نه از سر او تا بر او سروری نمايــــد

       نه از پاهايش تا به وسيله او لگد مال شـود

                           بلكه از پهلويش تا با او مساوی باشد

                                از زير بازويش تا توسط او محافظت شود

                                                                                   و

                                               نزديك قلبش تا مورد محبت او قرار بگــيرد.

                                                                                      (متيـــو هنــــری)

 در كوچه های بيوفائی

                     و بيــــداد

                            يادش را سپردی به دست بـــاد

 يـاد پـــــری كوچكی

                    كه قلبش زندانی تو بود

                                         از دوستت دارم

                                                       شروع شد و

                                                                  به نفرت و دوروئی ختم

ابرها عزادار عشقی هستند

                             كه در لجن جان می كند!

 شعله ای بيفروز!

         برای قلب يخزده و تنهائی كه روزی

                                   نام *تـــــــو* بر روی آن می درخشيد

                                                       ای مردی كه در غبار روزها گم شده ای !


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٦/۳۱ - مهتا |لینک به نوشته

آزمون

اين يك آزمون است!

            يك آزمون معتبر؛ پايـــا و عملــی

                                          ولی بدون هيچ كتاب مرجع و بدون هيچ دانش قبلي!

آزمونی كه دانشجويان و ناظرانش هميشگی اند و دانشجويان بايد بدون درس و كلاس از عهده آزمون خود به خوبی برآيند. اما دانشجويان خود پاسخ صحيح سوالات را بدرستی نمی دانند اينكه سوالات آزمون استاندارد است و نهايتا نمره هر كس چه خواهد شد نيز هويدا نيست.

همه دانشجويان چه بخواهند؛ چه نخواهند بايد در اين آزمون شركت كنند و عجيب آنكــه برای هر فرد سوالات مشخصی در نظر گرفته شده است. اما آنان خود غافلنـــد و سعی در يافتن جواب سوالات از برگه های ديگرانند. در حاليكه هركس فقط قادر است به سوالات خودش پاسخ دهد و جواب او به درد هيچكس و جواب هيچكس به درد او نخواهد خـــورد.

آنها نمی دانند كه سالها و سالهاست پاسخ دهندگان همان سوالات هستند و شگفتا با وجود تكرار سوالات هنوز قادر به پاسخگوئی نيستند.

سوالات آزمون در عين سادگی٬ بسيار پيچيده و دقيق است. گاه دانشجو آنچنان زيبا به سوالی پاسخ ميدهد كه ناظر آزمون را به تحسين و تمجيد وا ميدارد و كنجكاوی در خصوص پاسخهای ديگر برگه اش را طلب ميكند و گاه آنقدر ناشيانه و زشت و بــــد به سوالات جواب ميدهد كه ناخودآگاه آرزو ميكند كاش هيچگاه ورقه اورا نديده بود تا آگاه از عمق چاه دون نگری وی نشده بود و نديده بود كه چطور برگه سپيد به ذلت تعلق يافتن به اين شخص دچار شده است.

ناظر گاه می خواهد چشمانش را ببندد و نبيند كه چطور دسته ای از دانشجويان وقت را هـــدر می دهند و با غفلت تمام٬ زمان موعود را سپری ميكنند ٬

اما نمی توانـد!

            گوئی چيزی چشمانش را با جبر باز نگاه داشته تا نگاه كنــد و نگاه كنــــد.

می خواهد سر خود را خم كند٬ تا شايد صحنه آزمون از دايره ديديش خارج شود و نبيند كه عده ای چطور با نادانی وافر و بدون اندكی تامل در زوايای سوالات به وحشتناكی هرچه تمامتر به سوالات پاسخ ميدهند.

اما نمی تواند!

                 گوئی مجبور است حركتی نكنــــد.

ميخواهد جلسه آزمون را ترك كند تا نبيند كه دسته ای با جهالت تمام حتی نگاهی به سوالات نمی اندازند و می روند و در اين انديشه باطلند كه آزمون ديگری در راه خواهد بــــــود٬

اما گوئی دستها و پاهايش را به زنجيری پولادين به جايش بسته اند و با بزرگترين قفل موجود به غل و زنجيرش كشيده اند تا ناظر آزمون باشد.

                                           ناظر آزمونی كه حالا ديگر برايش تكراری شده است.

 می خواهد فرياد بزنـــــد:

من دريافتـــم!

 ای انسانهای خاكی! شمايی كه به دنبال من در حركتی شتابزده به پيش می آئيد! توقف كنيد كه من ناظری عبرت آموز برای شما خواهم بود

                                                           يا نه بالاجبار پيش خواهيد آمــــــد

چون راكبی كه بر صندلی متحركی نشسته و خوه ناخواه به همراه آن پيش می آيد پس آهسته تر حركت كنيد !

شما در صف آزمون دهندگان هستيد٬

پس خود را بشناسيد٬ كتاب را ٬مصحف را بشناسيد٬ به دنبال استاد بگرديد٬ در پی اش روان باشيد تا چون من ناظری هراسان برای فردا نباشيد پيشينيان من تجربه خود را در اختيار من نگذاشتند٬ اما من.......

نـــه٬ نمی تواند! 

                 نمی تواند بگويـــــد!

چرا كه دهانش را با مشتی خاك پر كرده اند و او تنها ميتواند به خود بگويد كه فهميده است كه چرا پيشينيان او به او نگفته اند!

                                                    همانطور كه او به بعد از خود نخواهد گفت!

اكنون دريافته است كه او خود زمانی در پشت همين صندلی نشسته و همين سوالات را پاسخ گفته است.

در يافته است كه

     اين آزمون پر پيچ و خم

                  آزمون زندگی خـــود او؛ به نظارت خـــود او و به پاسخگوئی خــود اوست!

آزمونی در همه جا و در همه ساعت

                                                   در كـــلاس زندگــــی!   

       


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٦/٢٦ - مهتا |لینک به نوشته

دره خيال

ميخوام برم جايی كه غم نباشه

                                       شادی و خوشبختيا كم نباشه

 يكی بيــــاد دست منو بگيـــــره

       توی چشاش شور و شعف بشينه

برام سرود دوستيهای گرگ و ميش بخونه

 سوار اسبم بكنه٬

              اسب سفيــــــد؛

                          زرين كمـــــــــر

     صدای شيهه اش بره تو كوه و كمــــر

 راستی عزيــــز!

                     ميای بريم جايی كه غم نباشه؟

                                                  شادی و خوشبختيا كم نباشه؟     


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٦/۱٩ - مهتا |لینک به نوشته

عشق ديرين

 بدرود٬ بدرود ای عشق ديرين

      ای يادگار روزهای خوب و شيرين 

                      ای يادگار روزهای با طراوت

                                    ای از زمين تا آسمان كشور دل

  آيا تو بودی ؟

    آنكس كه چشمان سياهش رازها با چشم من گفت؟

                                        آنكس كه چشمم در فراقش اشكها ريخت؟

                                                                                         بـــــــاور نـــدارم! 

امروز مغرور بی اعتنا از نزد من يكدم گذشتی

                             بر چهره زيبای تو مبهوت ماندم

                                              بر چهره بيگانه و نا آشنايت

                                                                             بر چشمهايت

در اين زمستان غم آلود؛ يكروز با تو

از خاطرات دور و شيرين در خيالم قصه گفتم

                                         از بيوفائيهای تو بس ناله كردم

آن روزها چشمان تو رنگی دگر داشت

                                            لبخندهايت؛ لبخند استهزا نبودند!

                                                                   آری دلم با تو از آن ايام ميگفت!

 اما چه شد آن مهر نور افشان كه ناگه ميدرخشيد

                                                 از اوج چشمان سياهت

                                                                         تا ژرفنای ديده من ؟ 

چشمان تو اينك؛ زيباترين است

                                          قدت چه رعناست٬  آری چنين است!

 آخر چرا پيوسته با من می ستيزي؟

                                                آخر چرا هر لحظه از من در گريزي؟

من خوب دانم!

از عشق زيبائی دگر بيمار هستی

      وز ديدن هركس جز او بيزار هستی

                                          حالا تو و او !

 ای عشق ديرين ؛ ای يادگار روزهای خوب و شيرين

زين پس ازين ديوانه دلخسته بگـــذر

                    از رنجهای يك دل بشكسته بگـــذر

                                              بدرود٬ بدرود ای عشق ديرين

                                                          ای يادگار روزهای خوب و شيرين!

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٦/٩ - مهتا |لینک به نوشته

موجه كردن غيبت!!!

يك بغل سلام برای همتون!

من واقعاُ شرمنده محبتهای يكايك شما هستم كه با ايميل٬ تلفنی٬ ياهو مسنجر و اينجا برام پيغام گذاشتين و جويای احوالم شديد.

اينروزا درسها شروع شده و تو ديار غربت كار كردن و دنبال يه لقمه نون بودن!!!! اصل لاينفك زندگيه! دكترها هم تجويز كردن كه برای fitness ورزش مداوم الزامی است!

خب ديگه با اين اوضاع و احوال خودتون ميبينيد كه من دچار قحطی وقت شدم!!!

 وقت اضافی قابل ابتياع است! بالاترين قيمت! حتی برای شما دوست عزيز! هيچوقت فكر نميكردم بخوام رو وقت هم معامله بكنم! خودمونيم ٬ عجب دوره ای شده هااااااا!!!!

بگذريم ؛

چندتا از دوستان متن شكلات رو از من خواسته بودند. از اونجا ئيكه اين متن نوشته خود من نيست و خانم زری نعيمی اين متن زيبا و لطيف رو نوشتند و من فقط اجرای اين متن رو به عهده داشتم ٬ اين متن رو به صورت لينك در اختيار شما عزيزان ميذارم كه هم شما متن رو داشته باشيد و هم قصوری نسبت به حق نويسنده اصلی انجام نشده باشه ! اميدوارم لذت ببريد!

http://www.montanist.com/isun/chocolate.jpg

شاد باشيد!   


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٦/۸ - مهتا |لینک به نوشته

قصه

دوباره سلام!

بابا جون قصه بگو؛بابا جون قصه بگو٬                                                          

                          باز از اون قصه های خوب و قشنگ

قصه ديو و  پری

                كه ديو بدسيرت نامهربون

                  پری خوشگل و زيبای جوون

                                     توی دستاش اسيره

                                              داره كم كم ميميره

 آخرش قهرمان قصه ما

         كه اسمش ملك محمد باشه

                    مياد و شيشه عمر ديوه رو خرد ميكنه

                         ديوه نعره ميكشه روی زمين وول ميخوره

                                            ميميره بعدشم آتيش ميگيره

                                                   ديگه هيشكی ديوه رو نميبينه

                                                                  جسدش دود ميشه ميره هوا

يا كه اون شهزاده زرين كمر

              كه يهو مياد توی قصه ما

                  مياد و دخترك فقير و بيچاره ای رو

                                  از دست ديو و ددا نجات ميده

                                           ميبره اونو به يه قصر قشنگ

                                               قصر زيبا كه داره ديوارای خيلی بلند

دخترك شاد ميشه؛ خوشحال ميشه

           چون كه اونجا ديگه غمها تو دلش جا ندارن  

                 يا كه اون هيولاهای بدجنس؛ توی اين قصر قشنگ جا ندارن

بابا جون٬ بگو ببينم

              حالا كه بين ماها

             اينهمه ديو و دد و غول زياده

                       چرا اون شهزاده زرين كمر

                  يا ملك محمد شجاع و شمشير كش ما

                                                           نميان به شهر ما؟

 نميان ديو و دد و گورش كنن؟

                               نميان شيشه عمر ديوه رو خوردش كنن؟

 ما دعا كنيم بيان؟

                نه! *صداشون* كنيم بيان!

 بيا تو شهزاده زرين كمر

                     تو بيا ملك محمد شجاع و شمشير كش ما

بيائيد ديو دد و گورش كنيم

    بيائيد شيشه عمر ديوره خوردش كنيم

                                     بيائيد تا با كمك همديگه

                                                  دنيا رو از عدل و داد پر بكنيم

                                                                                   بــيائيــــد

                                                                                       بــــيائيــد!

**********************************************************

يادش به خير !بچگی ها! كتابای قصه اون دوره ! كتابای صمد!

  


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٥/٢٧ - مهتا |لینک به نوشته

يكی بود ؛ هنوزم هست!

بازم سلام!

هميشه ميگن: يكی بود ٬ يكی نبود!

پس چرا برای من يكی بود و هنوزم هست؟؟؟

از روز ازل بوده؛ هنوزم هست و فكر كنم تا ابد هم بمونه!

كاشكی ميشد *نبودش* كرد٬ مگه نه؟!؟!؟

 


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٥/٢۱ - مهتا |لینک به نوشته

كلبه

می خواهم بنويسم! می خواهم دوباره نقش آفرينی كنم؛

يعنی اين من نيستم ؛

   بلكه قلم است كه شوری آن را در بر گرفته است ٬

                                                       نميدانم شايد او بهتر از من ميداند!   

 شايد جمادات بر خلاف ما انسانها ٬ نسبت به شناخت حس آدميان عالم تر باشند!

می داني؟

شايد می خواهد از وادی سبزيكه در آن منزل دارد سخن براند و يا لاف بزند كه چه دنيای زيبايی است!

مرا بدان بسيار فرا خوانده؛

 ولـــی

من هميشه بر اين باور بودم كه اين رويايی بيش نيست و

                                                                        فقط 

                                                                              و فقط

                                                                                    متعلق به قلم است.

چرا بايد به دنيايی بروم كه هميشه در طلبش بودم

                                                         ولی در دنيای واقعی عاجز از يافتن آن؟

می خواهی آنجا را برايت توصيف كنم؟

همه چيز به رنگ خودش:

دشت وسيع و

            سبــــز      

              سبــز و ساكت

آسمان بی كرانه و

            آبـــــــــی      

              آبـــــــــی و آرام

 خورشيد درخشان و

                           زرد

                          زرد و زنــــــــــده

آنچنان زنده كه با گسيل قاصدان منورش؛ وجود مرا به بالا فرا می خواند و

                                                          وسوسه لمس زردی خورشيد را

                                                                                در كنار آبيت آسمان

                                                                                        در دلم می اندازد.

و تنها چيزی كه مرا وا ميدارد كه از پلكان خورشيد بالا نروم؛

                                                     كلبه كوچكی است كه

                                       در دامن دامون مرا به ديار درونی خويش فرا می خواند.  

و من حس می كنم كه در درون كلبه كسی است

                                         چرا كه كلبه دو در دارد

                                              يكی رو به مشرق و ديگری رو به مغرب

                                                                          و منتظر ميهمانان خويش!

ميهمانانی كه هر كدام از يكسو اين دشت وسيع را پيموده اند تا در آن آرام و قرار گيرند.

من در مغرب قرار دارم

            می خواهم به طلوع برسم

                     رو به سوی افق گرم شرق دارم

                                     و يا اميد آنكه جلوه ای از آن را بيابم!

كلبه سر راه من قرار دارد .

       اندكی دقت ميكنم ميبينم درب شرقی كلبه بسته است!

                                                     در ميابم كه كسی آمده و در را بسته!

كسی كه از افق گرم شرق برخواسته و در درون منزل سكنی گزيده

                                                                    و من شادمان می شوم!

                                                      از اينكه ميهمانی رسيده و نشان طلوع دارد.

    ولــی

            هنوز وسوسه لمس زردی خورشيد و آبيت آسمان در درون منست!

گام بر ميدارم ؛ به سمت كلبه!

                       دو تن از دو دنيای متفاوت در درون اين خلوتگه!

می دانم

   به يقين ميدانم كه اگر هردو از يك سمت آمده باشيم ؛ يك درب باز می ماند!

                                           بايد يكی ساكن فلق باشد و ديگری سكاندار شفق!

وارد می شوم

حال من هستم و مأوايی؛

                         مأوايی است

                                        بــا مـــن

                                                 بـــــا او!

                                                                                 در را می بندم!

در همان كلبه كوچك

     زير همان تيرهای چوبی

                               ميتوانم

                                      آبيت آسمان

                                                زردی خورشيد

                                                            سبزی دشت

                                                                        هر سه را

                                                                           در كنار هم لمس كنم!

چراكه آن وجودی كه در كنار منست ؛ نمادی از تمامی اينهاست

                                    و از هريك از اين جلوه های با عظمت حيات

                                                                                 نشانی در خود دارد.

و من شاد می شوم

             سر از پانمی شناسم

                  در پوست خود نمی گنجم

                                                 ولـــی

                                                       ولـــی

                                                             ولـــی

                                                                         ديـری نمی پايد!

چرا كه بايد بروم

 گويا از ياد برده ام كه اين منزلگه

                اين وادی متعلق به قلم است

                                            و برای آدمی

                                                  نمی دانم شايد جايی نداشته باشد!؟!؟!

                                                                                      تو بر چه بـــاوری ؟  


تو بگو سادگی آب به چه میماند () ۱۳۸٢/٥/٢٠ - مهتا |لینک به نوشته